1- پدرخوانده 1: سکانس اول: مردی دردمند در تاریک و روشن رو به روی دوربین نشسته و داستان تجاوز دو آمریکایی به دخترش و ضرب و شتمش را برای پدرخوانده تعریف می کند. از قانون بد ایالات متحده در حق خودش که ایتالیایی_آمریکایی خوبی است به پدرخوانده پناه آورده. حتی دست پدرخوانده را با اشک و مصیبت و لرزش و "غیرت" می بوسد تا متجاوزین کشته شوند.
2- جشنواره کن: دو متر آنطرف تر از "اصغر فرهادی" سازنده فیلم "غریزه اصلی" با اولین تولید فرانسه زبانش به کن آمده. "Elle یا او" داستان زنی پا به سن گذاشته است که مورد تجاوز قرار می گیرد. متجاوز را شناسایی می کند. قصه چقدر شبیه فروشنده ی فرهادی است به جز اینکه افراد به شدت عمیق واکاوی روانی می شوند و زن داستان به شدت انسان مساله داری از نظر روحی و خانوادگی است. طبعاً او شایسته تر است به پنهانکاری تجاوز. در ابتدا هم همین کار کار را می کند. به متجاوز اقبال و علاقه دارد اما می بینیم نهایتاً متجاوز را با نقشه ای خاص به قتل می رساند. قصاص می کند! این فیلم بهترین فیلم خارجی کن در رقابت با فروشنده است. نماینده ی ایران در اسکار!
3- سال 2009 خبر عجیبی از سوئد مهد تجاوزهای جنسی منتشر شد. سوئدی که اوج آرزوی فمینیست ها و روشنفکرها در آزادی جنسی است. خواهرخوانده هلند! محصولی به نام "رِیپ اَکس" این محصول آلت تناسلی متجاوز را تا مرز قطعه قطعه شدن می برد مگر آنکه از شدت درد به بیمارستان برود. بعد تحویل پلیس داده می شود.
4- ایران، تهران، صدا و سیمای جمهوری اسلامی، 22 بهمن: جشنواره ای که قرار است برای ایران باشد، در راستای انقلاب اسلامی باشد. رنگی و بویی از زندگی مردم ایران داشته باشد درحالی که جوایزش را به "مغزهای کوچک زنگ زده" فیلمی خشن از فیلمساز وابسته به دولت روحانی داده، علت حذف، بخوانید ذبح فیلم لاتاری را یک چیز می داند: صدر عاملی تم خشن فیلم را نمی پسندد. چون علت اصلی فروش دختران ایرانی در دبی تقصر مسئولین جمهوری اسلامی است! و فروتن هم توقع داشته شخصیت ها بر سر فاجعه "تعامل کنند و مذاکره" باورتان می شود؟ بر سر "ناموسمان" هم مذاکره کنیم!
مشکل واقعی جریان روشنفکری سینما با "موسا"ی لاتاری دقیقاً همین است. موسا اهل مذاکره روی خط قرمزها نیست. ناموس برای ایرانی مهم است. البته شاید و تنها شاید نه ایرانی فیلمهای آپارتمانی ناکجاآباد سینما. ایران از ارس تا جزایر مکران. از خزر تا ابوموسی و موسی یک دردسر بزرگ است. موسا خروش است بر میلیاردها دلار سرمایه گذاری، بیش از 50 شبکه ماهواره ای فارسی زبان، فیلمهای مستهجن زیرنویس، برنامه های اختلاطی و ترویجی سبک زندگی هرزه مآبانه، انبوه سریالها با مضمون "خیانت را تجربه کن" سفارتخانه های فرهنگ دوست خارجی در ایران، اختلاس گرهای عشق سینما، "رضاخان اینستاگرام" و... همه ی هزینه ها برای "دیوث" سازی یک ملت است. حالا موسی بیاید و بگوید : «علی! هیچکس برات کاری نمی کنه، خودت باید یه کاری کنی» موسی از کسی طلبکار نیست جز خودش! موسی مرد جنگ است با مشت گره کرده و سینه سپر در مقابل دشمن. موسی اگر باشد پای بریده شده اش را نشان می دهد به زن مترسک اروپایی که یعنی غیرت ایرانی قابل مذاکره نیست. موسی که نباشد "تعامل" و "مذاکره" ی مورد نظر فروتن هم کار ساده ای است. ملتی که بر روی "ناموسش" مذاکره کند مشکلی با مذاکره بر سر موشک نخواهد داشت.
تِم "لاتاری همان چیزی که این هیات داوران را آزار داده آتشی است که نباید خاموش شود. آتش به هیمه غیرت ایرانی بیفتد به انقلاب منتهی می شود. همان ملتی که روزگاری سینماها را تعطیل کرد و میخانه ها را دوباره خواهد خروشید. انقلابی علیه دیاثت سینمایی" و این تکلیف اهل رسانه است. موسای مهدویان کارخودش را انجام داده وقت عملگرایی ماست.
مجيد
1396/11/27 - 22:54
